Archief over uit eten

Mijn magnetronknuffel

Dag 17

Allereerst wil ik even melden dat ik weet van wie het mysterieuze pakje was dat papa maandag uit de brievenbus haalde. Gisteren belde één van de buurvrouwen naar mama en die vertelde dat ze te verkouden was om naar mij te kijken maar dat ze wel een cadeautje had laten kopen en dat ze dat in onze brievenbus had gedaan. Dank je wel hoor buurvrouw Scholten! Ik ben heel blij met deze mooie stoere kleertjes.

Gisteren had ik een hele drukke dag. ‘s Morgens zijn we eerst op mama’s werk geweest om beschuiten met muisjes te brengen. En iedereen wilde natuurlijk ook even naar mij kijken. Ik vond het helemaal niet erg hoor al die aandacht. Eigenlijk vind ik het wel leuk als mensen allemaal vertellen hoe mooi, hoe lief en hoe klein ik ben. En papa en mama vonden dat natuurlijk ook heel erg leuk, want die zijn heel trots op mij.

Daarna ben ik met papa en mama naar restaurant Jules Verne geweest. Mama had namelijk zo’n zin in carpaccio, dat had ze namelijk al heel lang niet meer gehad omdat dat “verboden eten” was toen ik nog in haar buik zat. Eigenlijk was het nog helemaal geen tijd voor mijn fles want ik had 2 uurtjes daarvoor nog keurig een hele fles leeggedronken, maar omdat ik het ook wel interessant vond om iets te nuttigen in een restaurant heb ik een grote keel opgezet om te laten horen dat ik ook honger had. Gelukkig hadden papa en mama een fles bij zich. Nu hadden ze geen magnetron in het restaurant, dus heeft de kok mijn flesje warm gemaakt in een pannetje warm water. Ik denk dat hij zelf geen kindjes heeft want hij had mijn fles te heet gemaakt, dus toen moest ik wachten totdat hij weer wat was afgekoeld voordat ik mocht drinken. En ik ben niet zo heel erg geduldig van aard, dus mama moest mij echt zoet houden met haar pink in mijn mond, anders ging ik weer heel hard gillen. Mama vond de carpaccio erg lekker en papa heeft lekker zitten smikkelen van zijn broodje zalm. En ik, ik heb mijn hele fles leeggedronken en eigenlijk wilde ik nog wel meer, maar daar hadden papa en mama niet op gerekend, dus ik moest wachten totdat we weer thuis waren.

‘s Middags kwam er nog een duikvriendin van papa en mama op visite. Ik mocht lekker bij Mandy op schoot zitten en dat vond ik heel gezellig. Haar zoontje was ook mee op kraamvisite. Hij was net zo groot/klein als ik toen hij werd geboren en nu is hij al best een grote knul. Zou ik ook zo snel groot worden? Mandy had ook een heel mooi cadeautje voor mij meegenomen. Een mobiel van Woezel en Pip voor boven mijn box. Vanmorgen heb ik daar al fijn naar liggen kijken. En het muziekje ken ik al heel goed want die is het zelfde als van mijn muziekdoosjes in bed en in de kinderwagen. Toen ik nog in mama’s buik zat liet mama dit muziekje ook al vaak aan mij horen door het muziekdoosje tegen haar buik aan te houden.

Gisteravond mocht ik ook weer in bad in de tummytub. En dat vind ik echt zooooo lekker! Ik ga daar helemaal van ontspannen, jammer dat papa en mama mij er dan weer uithalen. Mama dacht dat ik wel lekker zou slapen na zo’n drukke dag. En in het begin van de nacht deed ik dat ook wel, maar daarna had ik bedacht dat ik lekker wakker wilde zijn. Mijn dag- en nachtritme is nog niet helemaal goed volgens mama, maar ik vind het wel lekker om ‘s nachts aandacht te krijgen hoor. Mag ik lekker bij mama in bed liggen.

Vandaag hadden we een rustigere dag. Vanmorgen heeft mama eerst lekker uitgeslapen terwijl ik gezellig bij papa in de woonkamer in de box mocht liggen. Daarna mocht ik weer mee in de kinderwagen, want papa en mama moesten naar de thuiszorgwinkel om de klossen, de po en de kolf terug te brengen. Ik vind het wel gezellig om mee op stap te gaan, maar ik krijg wel elke keer honger van die frisse buitenlucht.

Vanmiddag kwam de wijkverpleegkundige van het consultatiebureau. Die ging allemaal dingen vertellen en vragen aan papa en mama. En aan het einde wilde ze mij ook nog even zien. Ze heeft naar mijn navel gekeken, die zag er mooi uit. Gelukkig maar want ik wil later wel graag een mooie navel als ik met mijn sixpack op het strand lig. Ik hoop maar dat ik later niet zo’n dikke buik krijg als mijn papa. Maar misschien gaat hij nog wel afvallen als hij straks heel veel met mij gaat wandelen.

Daarna kwamen opa en omalein nog op visite. En er kwam ook nog een andere buurvrouw. Die had ook hele mooie kleren voor mij gekocht. Als ik straks wat groter ben kan ik allemaal hele stoere kleren aan! En ik ga echt wel groter groeien, want ik drink heel goed mijn flesjes leeg! Oma en mama zijn nog een rondje met mij wezen wandelen. En daarna had ik weer heel erge honger, dus ging ik op de terugweg naar huis alvast schreeuwen in de wagen. Oma probeerde mij nog te foppen met een fopspeen, maar ik had haar door en spuugde hem lekker weer uit!

Dan zullen jullie je ondertussen wel afvragen wat er toch aan de hand is met die magnetronknuffel omdat dit berichtje zo heet. Nou dat zit zo … toen ik nog in mama’s buik zat heeft mama van tante Debora en ome Dennis een magnetronknuffel voor mij gekregen. Dat is een hele lieve blauwe ezel die allemaal pitjes in zijn buik heeft. Als papa en mama die knuffel in de magnetron warm maken kunnen ze hem daarna lekker tegen mijn buikje of rug aanleggen en dat vind ik heel lekker. Ik mag mijn knuffel ook mee in de kinderwagen als we naar buiten gaan, zo blijf ik lekker warm. En als ik pijn in mijn buik heb kan mama mij troosten door de knuffel tegen mijn buikje aan te leggen.  En die knuffel, die ging van de week zomaar kapot. Er kwamen gaatjes in zijn vacht, schroeigaatjes en daardoor kwamen de pitjes eruit. Mama heeft toen de winkel gebeld waar de knuffel vandaan kwam en daarna ook nog een email met foto’s naar die winkel gestuurd. De winkel heeft de email doorgestuurd naar de leverancier maar die zei dat de knuffel stuk was gegaan omdat er wat vuil in de magnetron zat en dat het dus de schuld van papa en mama was. Mama moest de knuffel maar maken met een paar draadjes zeiden ze. Dat heeft mama ook wel gedaan hoor, want ik kan echt niet zonder mijn knuffel, maar ze vonden het wel jammer dat de knuffel nu niet meer zo mooi is.

Gelukkig zijn de mensen van de webwinkel waar tante Debora de knuffel had gekocht wel heel erg lief, want ze hebben zomaar een nieuwe knuffel naar ons opgestuurd! En daar hoeven papa en mama helemaal niets voor te betalen. Zij vonden het namelijk heel vervelend dat mijn knuffel nu al kapot ging. Dus nu moeten we morgen wachten totdat de postbode komt met mijn nieuwe knuffel. Dank je wel MEGASPEELGOED voor deze fantastische service!